Wisteria Maiden

Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Βελιγραδίου

Wisteria Maiden ονομάζεται το νέο έργο του Αντώνη Φωνιαδάκη, και δανείζεται τον τίτλο του από το ομώνυμο έργο του παραδοσιακού ιαπωνικού θεάτρου Καμπούκι.  Ένα έργο που διηγείται τον ανεκπλήρωτο έρωτα μιας κοπέλας που κατοικεί μέσα σε έναν πίνακα ζωγραφικής και η οποία ζωντανεύει με σκοπό να διεκδικήσει εκείνον που ερωτεύεται. Όμως την απορρίπτει και εκείνη, κυριευμένη από απελπισία, επιστρέφει στον πίνακα για πάντα.

 

Ο Αντώνης Φωνιαδάκης εμπνέεται από την συγκεκριμένη θεματολογία και κυρίως από  το γεγονός ότι στο θέατρο Καμπούκι οι γυναικείοι ρόλοι ενσαρκώνονται από άνδρες ερμηνευτές, ένα είδος ηθοποιού που ονομάζεται Οnnagata. Ένας Onnagata ακολουθεί ειδική εκπαίδευση, για παράδειγμα, εξασκείται περπατώντας με ένα χαρτί ανάμεσα στα γόνατά του, και καταφέρνει, όπως αναφέρει σχετικά ο Roland Barthes, όχι να αντιγράφει την γυναίκα αλλά να την σημαίνει.

 

Η έννοια της μεταμόρφωσης μέσα από αυτό το πρίσμα και σε σχέση με τα ερωτήματα που προκύπτουν σχετικά με το φύλο ως κατασκευή ήταν το σημείο εκκίνησης για μια διαδικασία η οποία στην πορεία εμπλουτίστηκε περαιτέρω με στοιχεία τα οποία άνοιξαν στο έργο νέες δυνατότητες προς έρευνα: οι έννοιες της μεταμφίεσης και της απουσίας και παρουσίας του ερμηνευτή στην σκηνή, ιδιαίτερα σε συνδιασμό με την χρήση της μάσκας, το παιχνίδι με το δίπολο αρσενικό - θηλυκό αλλά και η άρνησή τους, καθώς και ο ερωτισμός και η σαγήνη που εμπεριέχονται στο Aλλόκοτο.

 

Ιστορικά, οι μάσκες στο θέατρο εμφανίστηκαν με την γέννηση του θεάτρου και αρχαία ελληνική τραγωδία. Μέσω του εμπορίου της εποχής εκείνης, μεταφέρθηκαν από τον δρόμο του Μεταξιού αρχικά στην Κίνα, εμπνέοντας τις μάσκες gigaku και ύστερα, τον 17οαιώνα, έφτασαν και στην Ιαπωνία, για να καταλήξουν στις μικρές, ξύλινες μάσκες του θεάτρου Νο. Ειδικά στο θέατρο Νο, η μάσκα χρησιμοποιείται εκτενώς, έχει κυρίαρχη σημασία και είναι κάτι παραπάνω από ένα όμορφο αντικείμενο. Ο ιερός τους χαρακτήρας οφείλεται στο ότι πιστευόταν ότι έπεφταν από τον ουρανό ή ότι εμφανίζονταν με έναν μαγικό τρόπο στην θάλασσα. Στο Wisteria Maiden, ο Αντώνης Φωνιαδάκης χρησιμοποιεί αυτό το στοιχείο επειδή τον ενδιαφέρει αυτό το παιχνίδι και το παράδοξο της εκφραστικότητας ενός προσωπείου: τόσο εκφραστικό και ανέκφραστο ταυτόχρονα, γεμάτο ακινησία και ένταση. Αποκαλύπτει, ενώ εκ πρώτης όψεως νομίζουμε πως κρύβει.    

 

Το αποτέλεσμα της συνύπαρξης ετερόκλητων στοιχείων, με κοινό άξονα πάντα εκείνον της μεταμόρφωσης, είναι η δημιουργία ενός απρόβλεπτου, προσωπικού σύμπαντος που προκύπτει μέσα από μια παιγνιώδη διάθεση παραμόρφωσης πολλών και διαφορετικών αναφορών.  Αναφορές οι οποίες προέρχονται όχι μόνο από το παραδοσιακό Ιαπωνικό θέατρο - Καμπούκι, Νο, μαριονέτες Μπουνράκου - αλλά επίσης και από την Ιαπωνική φωτογραφία, εικονογραφία, αλλά και ιστορίες με φαντάσματα και μύθους  της Ιαπωνίας.

 

Η χορογραφία λειτουργεί ως ιεροτελεστία. Η ένταση και οι δυναμικές αλλάζουν συνέχεια, άλλοτε είναι μια γρήγορη και στακάτη καλλιγραφία, άλλοτε επιβραδύνει με σκοπό να αποκαλύψει την ακρίβεια της χειρονομίας. Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια αλληλουχία δυνατών εικόνων, που έρχονται και φεύγουν, δίνοντας την αίσθηση ενός φυσικού φαινομένου, εικονογραφώντας μια εναλλακτική αναπαράσταση της φύσης και αποκαλύπτοντας πως το τεχνητό είναι εξίσου πραγματικό με αυτό που θεωρείται φυσικό.